Pragnę opisać pogrzeb, pozornie zwykłego człowieka - kierowcy, który zasłużył swoim życiem na iście królewski pogrzeb.

Całkiem niedawno, bo 29 kwietnia obchodziliśmy w Kościele Niedzielę Dobrego Pasterza, która zarazem inaugurowała tydzień modlitw o nowe powołania kapłańskie i zakonne. Chciałbym przy tej okazji odsunąć na bok liczne akcje promujące życie kapłańskie i zakonne, aby przebić się do sedna tej niedzieli, czyli do pytania o to - kim jest Dobry Pasterz?

Przez kilka lat chorowałam na depresję. Trzy lata trwała psychoterapia (którą spokojnie można nazwać walką, a nie psychoterapią) połączona z leczeniem farmakologicznym, ale ta, nierzucająca się w oczu choroba, trawiła mnie już na długo przed podjęciem decyzji o leczeniu.

Czy te 300 kilometrów to dla mnie bezpieczna granica tolerancji organizmu na wzmożony wysiłek ? Plecy naznaczone dyskopatią czują się bardzo dobrze, kolano z przeszłością łękotkową (chronione opaska) nie protestowało wcale. Pod względem fizycznym wracam w lepszym stanie niż wyjechałam. I o to chodzi (też).

Radość z własnej twórczości… Radość z sukcesu kochanej osoby… Radość z powodu uśmiechu na twarzy dziecka… Radość to spotkanie - dusz, serc, umysłów. Nie sposób zdefiniować, tak chciałoby się poczuć. Radość to uśmiech duszy, odczuwalny dla innych i przynoszący im ukojenie.

Przepraszam, ale mnie to nurtuje. Być może to nikogo nie obchodzi, jednak zaciekła obrona religijnego dogmatyzmu ewolucyjnego musi zastanawiać. Nic tak nie odświeża umysłu jak prowokacyjne stwierdzenia.